How to be alone

Lieve Narimda,
Ik doe volgend jaar graag mee aan jouw Global Mala. Fijn thuis zonder oogcontact alleen met mijn matje.
Ook ik hou niet zo van het massale gedoe in bussen, gymzalen, de Dwaze Dagen of de Uitmarkt en elk ander groot event in de hoofdstad. Vroeger moest ik dat van mezelf 'gaaf' vinden. Opgaan in alle mensen, genieten van al de energie van de massa. Daarvoor hoefde ik niet eens gelokt te worden met een gratis lunch of goodiebag. Ik stond er gewoon.
Nu hoeft dat gelukkig niet meer. En lijkt het me spannend om een keer alleen uit eten te gaan in een prachtige jurk. Of  een hele kick om naar Santiago de Compostela te lopen, alleen. Of gaan dansen ergens alleen. Dat durf ik allemaal nu nog niet.
Alleen koffie drinken, lunchen, naar de film of tentoonstelling dat kan ik al heel goed. Want dat vind ik niet raar om alleen te doen. Er hangt toch nog een soort taboe op 'alleen willen zijn'. Het is ok om alleen naar de sportschool te gaan maar alleen naar een popconcert te gaan vinden de meesten vreemd. Maar omp met ze duizenden in het wit te dansen op keiharde muziek is wel ok ?
Tanya Davis verbeeldt het prachtig in dit filmpje van haar gedicht 'How to be Alone'. Hoe vaker ik er naar kijk en de tekst tot me door laat dringen, dan weet ik dat het ok is om alleen te willen zijn.


Liefs, manzanita

(Society6.com)

unplugged

Lieve Narimda,
Sinds een paar maanden hebben we thuis twee keer per week een internet/i-phone/tv-loze avond. Op zo'n avond, meestal een zondag of woensdagavond gaan we 'unplugged'. Alles mag op zo'n avond behalve doelloos surfen op het worldwideweb of uren naar zappend naar de tv staren.
Op het daadwerkelijk unplugmoment is het altijd even lastig. Heb je gegeten, braaf meteen de afwas gedaan en dan wil je lekker hangen op de bank en niks doen. Maar dat mag niet. Ook niet na een lange dag werken. Streng he?
Meestal lees ik op zo een avond of brei of borduur ik. Met een wijntje en muziekje. De heer des huizes tekent of oefent op zijn gitaar. En ik moet je eerlijk zeggen eigenlijk is het ontspannender dan tv kijken en ga ik uitgeruster naar bed! Narimda, wil je het ook een keer proberen? Ik hoor graag hoe jij 't unpluggen ervaart?

liefs, manzanita


De brieven van Narimda lees je hier

vakantie nazorg

Lieve Narimda,
We hebben vlooien! Kattenvlooien om precies te zien. En die zijn erg hardnekkig wat de meeste honden hebben geen hondenvlooien maar kattenvlooien. De man van de dierenwinkel verteld me deze wijsheid. En gaf ons heel veel meer informatie over deze kleine rotbeestjes toen we de spuitbussen met vlooienverdelger betaalden. Maar die details die zal ik je besparen.

We hebben vlooien!
Het is zo fijn omdat gewoon hier zo op te schrijven. We zijn al 4 dagen terug van vakantie en ik heb dit aan bijna nog niemand durfen te vertellen. Ondanks het warme weer loop ik met lange mouwen en een lange broek in het zonnetje, om de tientallen vlooienbeten te verbergen. Ik schaam me er een beetje voor en wil  niet denken dat mensen/collega/buren/vrienden denken dat ik 't niet zo op de hygiëne heb. Ik ben geen poetsvrouw maar maak wel geregeld schoon (met de Franse slag). Douche elke dag, floss als ik eraan denk.

Volgens de man in de dierenwinkel gebeurt het heel vaak, dat als je kat ook op vakantie gaat de vlooien op de bank dansen. En als je eerder thuis bent dan de poes de vlooien je tegemoet springen. 'Je kan er niet veel aan doen' zei hij nog opbeurend

Vanmiddag maar flink stofgezogen, gespoten met het gif, gelucht en hopen dat ze vertrokken zijn. Eigenlijk hoop ik dat als onze Matcho weer terug is van het logeren bij oma en opa dat de vlooien weer op hem springen en niet meer op mij.
En als mensen vragen hoe was je vakantie dat ik dan zonder mezelf te krabben kan zeggen hardstikke leuk en het is zo fijn om weer thuis zijn!


liefs, manzanita

Narimda vind je hier

vakantie voorzorg

Lieve Narimda,
Vakantie geeft met sinds ik moeder ben meer voorzorg dan voorpret. Als we weggaan waar we dan ook heen gaan het blijft een opgave om helder voor te ogen wat we allemaal mee moeten nemen. Een paar weken van te voren begin ik eerst mentaal een lijstje met spullen te maken. En probeer ik zo veel mogelijk informatie in te winnen over onze vakantiebestemming.
Worden er extreme temperaturen verwacht? Is het schoon, veilig en kindvriendelijk?
Welke spullen zijn aanwezig en wat moet er mee? Etc etc.
Ik wil goed voorbereid op reis gaan want van verrassingen houden we niet!

Tegelijkertijd zeg ik al pakkende vaak hardop het komt goed. En dat komt het ook altijd wel. Meestal neem ik teveel mee. Teveel onnodige spullen zoals een opblaasbare afwasteil (ja die heeft een keer in mijn koffer gezeten!) en vergeet ik nou net de tandenborstels.
Ik neem ook altijd een tas mee met 'daar-kom-ik-normaal-niet-aan-toe-spullen'. Zoals beautymaskers en nagellak, breiwerk, uitgescheurde tijdschriftartikelen die ik nog wilde lezen etc. Maar helaas moet ik constateren dat ik er op vakantie ook vaak niet aan toe kom. En verdwijnen de beautymaskers bij thuiskomst weer in een badkamerlade. Wel las ik een leuk artikel over vakantievoornemens in de flow.

Mijn goede vakantievoornemens voor de volgende reis zijn:
-Altijd denken bij het inpakken: alles is overal te koop
-Niet denken: dit moeten de leukste en gezelligste dagen van het jaar worden
-Relaxed omgaan met tegenslag, zoals vakantieruzie, regen, vertraging, autopech en lekkende luiers
-Leuke ideetjes opschrijven in een schriftje
-Alleen nog foto's maken met de Hipstamatic-app van de i-phone want daar lijkt de vakantie leuker
-En proberen te genieten van de vakantie, ook al lukt dat niet meteen op dag 1 of dag 2...



liefs, manzanita

Lees hier de brieven van Narimda

facebook

Lieve Narimda,
Ik zit op Facebook net als 750 miljoen andere mensen. Het is simpel: iedereen die wil kan vrienden worden met elkaar en informatie en foto's met elkaar delen. Leuk om in contact te blijven met verre familie of vrienden van vroeger. Of handig om een revolutie in Egypt te starten. Natuurlijk kan Facebook een gevaar zijn voor bijvoorbeeld jouw privacy. Of in mijn geval een gevaar voor mijn time-management of mijn humeur.

Het is een onuitputtelijke bron aan informatie. Het herbergt alle details van zowat driekwart miljard mensen. Wat doen ze wel of niet graag? Waardoor zijn ze geobsedeerd? Wat kopen ze? Hoe zit het met hun liefdesleven? Welke gewoontes hebben ze? Zijn ze zwanger, getrouwd, geïnteresseerd in mannen en vrouwen?Werkelijk alles is terug te vinden in de schatkist van Facebook.
Zo ook de wijsheden van wijze vrouwen zoals Geneen Roth, Oprah en Pema, waarmee ik "Facebook-vriendinnen'' mee ben. Een paar keer per week schrijven ze een paar regels op mijn digitale prikbord.  Bijvoorbeeld deze van Oprah Winfrey: 

“It’s not easy being grateful all the time. But it’s when you feel least thankful that you are most in need of what gratitude can give you.What are you grateful for today?"

Als ik zo'n stukje lees ben ik daar toch wel even die dag mee bezig op die wijsheid te verwerken en zo'n vraag te beantwoorden. Net als een foto waarin ik getagd ben of een status update van iemand me jaloers of vrolijk kan maken.
Gek dat een sociale netwerksite zoveel invloed kan hebben op je gemoedstoestand en tijdbesteding. Soms denk ik als ik niet zoveel familie in het buitenland had ik mijn account alweer gedelete had!


liefs, manzanita


De brieven van Narimda vind je hier

be conscious

Lieve Narimda,
Gistermiddag fietste ik van mijn werk naar huis. Toen ik achter het Paleis op de Dam in alle drukte voorzichtig het fietspad op wilde rijden werd ik ingehaald door een vrouw. Ze droeg een zwart t-shirt met op haar rug witte letters met de wijze woorden 'be conscious' erop.
Ik dacht dat is grappig die vrouw is ook vast bezig met mindfulness, net als ik. Ze probeert vast ook meer in het moment te zijn. Tegelijktijd nam ik haar uiterlijk en kleding in me op. En betrapte mezelf op de gedachte 'be conscious' op je t-shirt en dan zo'n lelijke broek en verkeerd kapsel dat kan toch niet! Als je bezig bent met in het nu te leven, dan draag je toch niet zulke foute kleren en neem je toch een kapsel dat 2011 is en niet 1991.

Blijkbaar ga ik er van uit dat mensen die bezig zijn met 'consciousness' een bepaald soort kleren dragen. Let wel die IK erbij vind horen, een look die IK erbij vind passen.

Zo streng als ik voor mezelf ben ik eigenlijk ook voor anderen. Een dictator zoals jij beschrijft in jouw brief 'Een lang antwoord op een korte vraag.'
Verder doorfietsend realiseerde ik me dat ik niet alleen van de eetpolitie ben maar ook lid ben van de modepolitie!
Gelukkig kon al fietsend de 'watcher' inschakelen en moest ik lachen om mijn gedachtenkronkels. En kon ik me weer mindful op het verkeer richten.


liefs, manzanita
De brieven van Narimda vindt je hier

voorbeeld doet volgen

Lieve Narimda,
Zoals je weet heb ik al heel wat jaren issues met eten. Ik lees erover, denk erover, schrijf erover. Kortom het houdt mij veel bezig. Niet geheel onlogisch aangezien we allemaal een paar keer per dag moeten eten om te overleven.

Soms wordt ik moe van die strijd met voedsel. En dan zoek ik een makkelijk oplossing, die ene mantra, dat ene dieet, die ene ingeving die het kwartje voor altijd doet vallen.

De gedachte die laatst veel door mijn hoofd gaat is deze: 'ik moet het voor mijn dochter doen, haar het goede voorbeeld geven.' Want zoals je weet doen die kleintjes alles na. Ik zal van mijn ouders ook wel wat slechte eetgewoontes mee hebben gekregen .

Ik dwing haar nooit tot eten. Je bord leeg eten is geen regel. En een toetje is nooit een beloning maar gewoon een toetje.  Natuurlijk zeg ik wel eens 'nee' en probeer ik haar te stimuleren om groente te eten. Ook aan tafelmanieren ben ik nog niet begonnen. Ik laat haar met veel geklieder zoveel mogelijk zelf eten en smaken ontdekken.
Lucy eet wanneer zij honger heeft. Ze kan van het allerlekkerste koekje een hapje nemen en genoeg hebben.  Ze eet zelden haar bord leeg. De ene dag eet ons kleine meisje als een paard de andere dag als een vogeltje. Soms wil ze olijven en inktvisjes proberen en soms wil ze dagen achter elkaar alleen gebakken ei eten.

Misschien moet ik haar voorbeeld eens volgen? Lucy is volgens mij een eerste klas intuïtieve eter. Wat denk jij, Narimda?

liefs, manzanita

(via Share)

aha moment 2

Lieve Narimda,
Vorige week schreef ik je over mijn aha-moment dat ik kreeg tijdens het lezen van Geneen Roth's Lost and Found.
Het was er een van velen aha momenten die ik ervaar als ik haar boeken lees. Het volgende aha moment zeg maar aha moment nummer 2 wil ik ook graag met je delen

In een van de eerste hoofdstukkken van Woman and Food and God: An Unexpected Path to Almost Everything schrijft ze dat eten-als-je-geen-honger-hebt een manier is, om jezelf te verwijderen van jouw huidige situatie. Vooral als die situatie waarin je je bevindt niet is of gaat zoals je dat wilt. Ik vind dit zo'n goede beschrijving van overeten.

Eten omdat je stress hebt, je verveelt, moe bent, boos of verdrietig bent of omdat je .....vul maar in.
Dan geeft eten kort een fijn gevoel of even afleiding. Maar voor mij is eten en mijn gewicht een langdurige afleiding c.q fixatie in mijn leven.

Ik neem me dan ook vaak voor om af te vallen want dan kan ik nieuwe kleren kopen/gemakkelijk naar het strand/word ik gelukkiger? Vul nog maar een keer in.

Eigenlijks is het heel makkelijk om mijn eetgewoonten,  mijn gewicht mijn lichaam van alles de schuld te geven. Maar wellicht is het omgekeerd? Omdat de dingen niet altijd gaan zoals ik wens op het werk, in het verkeer, met het weer, met mijn peuter thuis, gebruik ik eten en mijn gewicht als afleiding daarvoor.

kus, manzanita

Narimda's brieven lees je hier

aha moment 1

Lieve Narimda,
Wat vind je van het laatste boek van Geneen Roth 'Lost and Found' ? Heb je het al uit?

Drie avonden en ik had het uit. Niet alle wijsheden zijn blijven hangen maar deze wel. 

' We need to know that what we want is not forbidden, but what we don't often understand is that we don't want the cookies--we want the way being allowed to have them makes us feel: welcomed, deserving, adored.'

Toen ik dit stukje las in het boek van Geneen had ik een major aha-moment. 

Zo vaak kom ik thuis moe van het werk, koken, naar bed brengen, afwassen. En dan ga ik zitten en dan wil ik snoep, of chocolade of koekjes of chips of ijs.  Of allemaal!

Mijn eerste gedachte is dat dat niet mag dat dat slecht is. En dan probeer ik er niet aan te denken. Of ik probeer het lopen naar de keukenkastjes c.q. koelkast uit te stellen. Meestal leidt dat een nog groter drang naar al dat lekkers uit de keuken.

En als ik dan mijn eerste hap neem dan ontspan ik, voel ik me weer even ok. Dan voelt het speciaal alsof ik een kadootje krijg. Glijdt de zware dag enigszins van me af. Voor even dan.... 
Sinds mijn aha-moment. Hoor ik de wijze woorden van Geneen vaak in mijn hoofd. En lukt t me soms om als de snackbehoefte op komt zetten om eerst te voelen heb ik honger, heb ik trek?  Nee, ik heb net gegeten. 

Deze stap lukt me al aardig. Het lukt me niet altijd om uberhaupt te voelen of ik vol zit. Dan heb ik gewoon in mijn hoofd dat ik wil snaaien en dan gebeurt het gewoon. Heel wat koekjes verder voel ik pas hoe vol ik zit.
Maar dan de volgende stap. Voelen wat ik echt wil, nadat ik heb geconstateerd dat het niet mijn buik is die wat wil eten.  Voelen of ik koekjes wil ? Of  de behoefte heb om me 'welcome, deserving and adored' te voelen?  Ik vind het heel heel moeilijk.
Vooral om naar dat gevoel te handelen. Dus de vermoeidheid te voelen en naar bed gaan of lang te douchen te gaan in plaats van de zak chips leeg te eten. 

Bewustwording is de eerste stap, toch?

En jij Narimda? Wat zijn jouw lightbulb moments?


Liefs, manzanita



Lees Narimda's brieven in de Chapterette




 

Orde, rust en regelmaat

Lieve Narimda,
Mijn laatste post is alweer van twee maanden geleden. Time flies when you have a kid!

Weken vliegen voorbij met werk, boodschappen doen, ritjes naar de speeltuin, wassen heel veel wassen, koken, constant (speelgoed) opruimen, schoonmaken, luiers verschonen, tv kijken, koken, dutjes, boekjes voorlezen, troosten, knuffelen.

Klinkt waarschijnlijk allemaal heel huiselijk en weinig avontuurlijk zeg maar gerust saai. En toch geniet ik er van. Behalve de gebroken nachten. Dat is nooit fijn en went ook niet. En het opvoeden van onze 2-jarige puber is nu ook echt begonnen. En dat is ook niet altijd makkelijk. En toch geniet ik ervan.

Misschien wel omdat het allemaal zo duidelijk is. Orde, rust en regelmaat.

En alles draait om haar. Hoe eng dat ook klinkt. Maar lekker duidelijk. En daar hou ik van.

Het bloggen en brieven schrijven aan jou schiet er wel bij in. En dat vind ik jammer. Want er zijn genoeg momenten, gedachten, gevoelens die ik met jou wil delen. We zitten ook al weer op de helft van het jaar

Mijn voornemen is om op een vast tijdstip, een avond per week jou te schrijven.  Orde, rust en regelmaat. Dat werkt thuis dus waarschijnlijk ook in tweeduizendelf.

Tot volgende week!
liefs, manzanita

Eat, love, shop

Lieve Narimda,
Ik lees nu 'Lost and Found' van Geneen Roth. In het boek schrijft ze open en eerlijk over haar relatie met geld. En stelt ze dat haar verhouding met geld hetzelfde is als haar omgaan met eten.

Het leest heerlijk weg maar is ook confronterend.

Ik moet toegeven toen ik het boek kocht, ik niet goed voor kon stellen want nou precies de gelijkenis is tussen geld en eten voor mij.

Als ik kijk wat ik morgen allemaal extra in te pakken heb (in 12 dagen in NY gekocht) in dan kom ik tot een hele lijst: 3 paar schoenen, 3 jurken, 2 boeken, 2 tijdschriften, scrubgel, haargel, gewone shampoo en droge shampoo,cleanser, mascara, blush, lipgloss, thermosbeker, 2 theedoeken, een riem, portomonnaie en een taartblik. De lijst met nieuwe kleren, speelgoed en boeken voor Lucy is nog langer.....

Ik voel me schuldig als ik deze enorme stapel spullen zie. Terwijl het kopen ervan op het moment zelf me een heerlijk gevoel gaf. Ik had het me ook voorgenomen om lekker veel te shoppen op vakantie.

Afgelopen weken in Nederland heb ik me ingehouden. " Nee, niks kopen, straks in NY mag ik los gaan" zei ik tegen mezelf.

Ok Geneen, ik geloof dat ik al een paar gelijkenissen zie.

1.Zuinigheid gevolgd door binge shopping.
2. Te veel kopen 'mag niet' net als teveel eten en daarom is het zo fijn...

En er zijn vast nog veel meer gelijkennissen of beter gezegd pijnlijke verbanden tussen geld en eten. Maar daar heb ik nu geen zin. Iets te confronterend voor nu.

Ik ben het met Geneen eens dat GELD een heel groot taboe is in onze Westerse samenleving. Niet iedereen heeft issues met eten of met sex, maar met geld...praat daar maar eens openlijk over!

En toch zou ik daar een keer met jou Narimda over willen praten :) Over jouw issues met geld en eten. Zullen we dat een keer doen? Met een wijntje en heel veel chipjes of thee en heel veel koekjes erbij?

liefs, manzanita



Narimda's brieven kunnen je lezen in de Chapterrette

(MonkeyMindDesign)

NY with a baby

Dear Narimda,
Ik schrijf je vanuit NY. We zijn op vakantie in The Big Apple met Lucy. Onze dochter wordt over een kleine twee maanden twee. Dus dan is ze baby-af. Maar nu is ze een baby in NY.

En iedereen in onze omgeving (thuis) heeft daar wel een mening over. Van 'stoer' ,'leuk' tot 'dat doe je zo'n kleintje toch niet aan' kreeg ik te horen toen ik onze vakantieplannen deelde.

Ik moet ook toegeven NY is lawaaierig, druk, soms ronduit vervuild en je wordt geconfronteerd met de minder leuke kanten van het menselijk bestaan. Dus waarom zou je zo'n kwetsbaar kind daarnaar toe slepen?

En de New Yorkers? Wat vinden zij ervan? Nog nooit had ik zoveel leuke gesprekjes met onbekende op straat als met kleine Lucy in deze enorme stad. Nog nooit werder er zoveel deuren open gehouden als in NY.

En Lucy wat vindt zij ervan? Volgens mij vindt ze alle lichtjes en geluiden, metroritjes, gele taxi's,  hoge gebouwen en alle aandacht fantastisch. Natuurlijk zit ze ook soms overprikkeld en moe in haar buggy.
De stad fascineert en vermoeidt haar. Ook wij zitten 's avonds uitgeput op de bank.

De vakantie is bijna voorbij. En ik denk al na over wat we de volgende keer allemaal met haar in deze fantastische stad kunnen doen.  I love NY!

hugs, manzanita


De brieven van Narimda vind je hier.

(Via de Keep Calm Shop op Etsy)

Multi-tasken

Lieve Narimda,
Ik heb je een beetje verwaarloosd en heb je al lang niet geschreven. En hoop dat je niet zit te wachten op het aangekondigde vervolg van mijn laatste brief.

Want daarvoor is het hier te onrustig. Te onrustig om rustig en analystisch een kloppend vervolg te schrijven.

We gaan binnenkort op vakantie. Ver weg met de kleine meid. Dus al dagen tref ik mentaal voorbereidingen voor de grote oversteek.
Daarnaast is het opeens Lente en moet je van alles. Naar buiten, de tuin doen, genieten van het mooie weer.
En ja, ik heb ook nieuw haar! Een pony en highlights van onderen. En zoals je weet,  kost dat veel energie zo'n nieuwe coupe. Zeg maar gerust nieuwe identiteit.

Ze zeggen dat vrouwen goed kunnen multi-tasken maar op dit moment wil ik het niet kunnen. Ik wil gewoon rustig een ding doen, denken, voelen. En niet van alles tegelijk doen en constant het gevoel te hebben te kort te schieten. Ik wil rust.

Ach, misschien is het wel lente moeheid. Raak ik door al dat daglicht uit mijn doen. En kan ik beter denken 'met Kerst is het wel weer over'.

liefs, manzanita

Ga naar de Chapterrette en lees de brieven van Narimda

nieuwsgierig

Lieve Narimda,
Een paar dagen geleden las ik jouw brief  "Is that true, dear?" En sindsdien zit ik met het woord nieuwsgierig in mijn hoofd.

Jouw nieuwsgierigheid Narimda, wendt de monsters en twijfels af. Nieuwsgierigheid brengt jou tot jouw muze. Je wilt haar vragen stellen en opeens realiseer je dat je aan de Chapterrete bar zit te schrijven en je dus wel een schrijver bent. Lang leve nieuwsgierigheid!

Nieuwsgierig heeft vaak een ongunstige betekenis. Letterlijk betekent het gierig naar nieuws. Een behoefte om dingen te willen waar je niks te maken hebt. In de positieve zin van het woord gaat het om de begeerte iets te willen weten: weetgierig.

Soms wil ik niet voelen wat ik voel, denken wat ik denk. En gewoon weg zappen naar een blij gevoel.
Of chocolade koekjes, gesmolten kaas of een dikke laag gezouten boter op vers wit brood.

Ik wil niks met die gevoelens en gedachten te maken hebben. Ik wil niet boos zijn, ik wil me niet schamen en onzeker voelen. Ik wil die monsters niet!

Terug naar nieuwsgierigheid en naar Geneen Roth en Pema Chodron. Zij raden aan nieuwsgierig te zijn naar je gevoelens. Dus niet wegzappen of naar de koelkast te lopen als je iets voelt. Maar het gevoel toe te laten en het te observeren. Wat voor kleur heeft de boosheid? Paars of misschien zwart? Waar voel je het verdriet? In je keel in je buik? Open en weetgierig het gevoel toe te laten.

Beetje raar en eng, als je 't mij vraagt.

Maar bepaalde gevoelens gaan nooit weg als je ze altijd maar tegenhoudt en wegstopt. En dat is pas lijden.

Wordt vervolgd.



De brieven van Narimda vind je in de Chapterette.

middle of the road

Lieve Narimda,

Het is weer tijd voor een brief. Elke keer komt die deadline dan toch heel snel. Voor ik t weet denk ik bijna dagelijks: o jee ik moet eigenlijk een brief schrijven. Maar waarover? Moet ik inhaken op de laatste brief van La Reine Narimda of moet ik logisch voortborduren op mijn eerste brief? En dan moet de brief leuk en goed geschreven zijn. Niet te lang, niet te kort. Persoonlijk maar ook weer niet te. Grappig en ook serieus etc.

 

Kortom het moet perfect zijn. De ideale brief schrijven, elke keer weer. 

Ik moet heel veel van mezelf. 

Zo ging ik vorige week naar het feest van mijn oude werkgever. Ook al had ik niet heel veel zin. Ik had besloten dat het goed voor me was om te gaan. Dan kon ik netwerken, manzanita promoten. En ze hadden lichtgevende pudding en olijven met absinth. Met lichte buikpijn stapte ik het nieuwe pand binnen. Wat moet ik zeggen als ze vragen hoe ‘t met mijn werkende ik gaat? Het zelfde gevoel kreeg ik een keer vlak voor een reünie van de middelbare school. Waar iedereen altijd zo succesvol probeert te zijn. 

Ook deze avond lukte het met niet om met een gouden elevator pitch te komen. Als oud collega’s vroegen wat doe je nu? In tegen deel, ik merkte dat ik mezelf en mijn non-strategische carrière naar beneden haalde. Zodat zij dat niet deden. Want dat is denk een van mijn angsten, dat mensen net zo kritisch en moraliserend zijn als ik. En ga ik er ook nog vanuit dat ze net zo zwart wit denken als ik. Dus of het gaat fantastisch met je werk/je eigen bedrijf of helemaal niet. Daartussen bestaat niet.

Later thuis moest ik denken aan Saskia en Serge. Heel lang geleden, zag ik ze een keer op tv. En toen zei Saskia of Serge ‘wij zijn gewoon middle of the road’. Nu ben ik zeker geen fan van de muziek van Saskia en Serge. Maar het lijkt me wel heel fijn om ook meer middle-of-the-road-achtig in het leven te staan. En gewoon op een volgende feestje te kunnen zeggen. Ja ik heb een webwinkel, dat is leuk en veel werk. En nee ik kan er nog niet van leven, maar dat heeft tijd nodig.

Geen aggresieve zelfpromotie of valse bescheidenheid. Maar simpele feiten waarvoor ik me niet hoef te schamen. 

Liefs, manzanita

Lees Narimda op www.narimda.com

Gedachten en gevoelens

Lieve Narimda,

Zo’n digitale correspondentie heeft inderdaad wat voeten in de aarde. Toen we over onze blog met briefwisseling spraken, dacht ik ach je schrijft je gedachten en gevoelens gewoon op en dan heb je zo een blogpost vol geschreven. Makkelijk! Zoals ik jou vaker een mailtje of sms- je stuur. 

Maar het voelt meer als het schrijven van brief op mooi briefpapier. Waar ik in mijn geval altijd eerst even over nadenk om doorkrassen en vlekken te voorkomen. En nu gaat het nog een stapje verder. Deze woorden, zinnen, brief komen op het world wide web. En zijn theoretisch gezien door heel heel veel mensen te lezen. Die er allemaal wat van kunnen vinden: stom, aanstellerig, leuk, interessant etc. Deze mogelijke meningen of de gedachte daaraan leveren mij bijna een instant writersblock op. Geven mij een raar gevoel in mijn buik en in mijn keel. Zoals ik vroeger ook kreeg als ik een opstel voor de meester of juf of nog erger voor de hele klas moest schrijven.

Jij noemt deze kritische gedachten, interne rechters of monsters. En je hebt Harry de Ridder en een naamloze fee. Ik heb er geen naam voor. Ik wil het altijd eerst uitpluizen, snappen hoe het mechanisme werkt voordat ik het eventueel kan benoemen. Ben dan ook even gestopt met het schrijven van deze brief om weer es te bladeren in Brooke Castillo’s Why can’t I lose weight  Blog Collection. Waarin ze stelt dat, wat je gelooft, je gedachten, je gevoelens, je acties en je resultaten bepalen.  En dat voornamelijk je gedachten (ook al zijn die vaak niet waar of gebasseerd op feiten)je gevoelens bepalen. 

Simpel gedacht zou ik dan gewoon positief moeten denken : ik schrijf een prachtige brief die iedereen leuk vindt om te lezen en dan komt alles goed. Maar om mezelf over halen om iets te denken wat ik niet geloof werkt niet. Door met afstand te kijken naar mijn gedachten en gevoelens verdwijnt het rare gevoel in mijn buik. En gaat het  schrijven weer een stukje makkelijker. Omdat ik ik dit geval niet kan multi-tasken ;) en niet tegelijktijd mijn gedachten kan analyseren en die gedachten ook nog kan denken/ hebben. Snap je? 

En als ik vervolgens denk aan wat ik wil. Een digitale briefwisseling met jou, een gezamelijke blog, onze vriendschap verdiepen, jou en mezelf beter willen leren kennen. In plaats van wat ik niet wil (writersblock, uitstelgedrag,  etc) dan voel ik me veel beter, lichter, en komen de zinnen vanzelf.

De komende tijd wil ik meer tijd nemen om te denken over mijn gedachten. Om  niet meer zo maar alles te geloven wat ik denk. En hoe gek het ook klinkt na deze twee zinnen, om niet te veel te denken maar gewoon doen!

Liefs, manzanita

Lees Narimda op www.narimda.com