Lieve Narimda,
Ik doe volgend jaar graag mee aan jouw Global Mala. Fijn thuis zonder oogcontact alleen met mijn matje.
Ook ik hou niet zo van het massale gedoe in bussen, gymzalen, de Dwaze Dagen of de Uitmarkt en elk ander groot event in de hoofdstad. Vroeger moest ik dat van mezelf 'gaaf' vinden. Opgaan in alle mensen, genieten van al de energie van de massa. Daarvoor hoefde ik niet eens gelokt te worden met een gratis lunch of goodiebag. Ik stond er gewoon.
Nu hoeft dat gelukkig niet meer. En lijkt het me spannend om een keer alleen uit eten te gaan in een prachtige jurk. Of een hele kick om naar Santiago de Compostela te lopen, alleen. Of gaan dansen ergens alleen. Dat durf ik allemaal nu nog niet.
Alleen koffie drinken, lunchen, naar de film of tentoonstelling dat kan ik al heel goed. Want dat vind ik niet raar om alleen te doen. Er hangt toch nog een soort taboe op 'alleen willen zijn'. Het is ok om alleen naar de sportschool te gaan maar alleen naar een popconcert te gaan vinden de meesten vreemd. Maar omp met ze duizenden in het wit te dansen op keiharde muziek is wel ok ?
Tanya Davis verbeeldt het prachtig in dit filmpje van haar gedicht 'How to be Alone'. Hoe vaker ik er naar kijk en de tekst tot me door laat dringen, dan weet ik dat het ok is om alleen te willen zijn.
Liefs, manzanita
