Zoals je weet heb ik al heel wat jaren issues met eten. Ik lees erover, denk erover, schrijf erover. Kortom het houdt mij veel bezig. Niet geheel onlogisch aangezien we allemaal een paar keer per dag moeten eten om te overleven.
Soms wordt ik moe van die strijd met voedsel. En dan zoek ik een makkelijk oplossing, die ene mantra, dat ene dieet, die ene ingeving die het kwartje voor altijd doet vallen.
De gedachte die laatst veel door mijn hoofd gaat is deze: 'ik moet het voor mijn dochter doen, haar het goede voorbeeld geven.' Want zoals je weet doen die kleintjes alles na. Ik zal van mijn ouders ook wel wat slechte eetgewoontes mee hebben gekregen .
Ik dwing haar nooit tot eten. Je bord leeg eten is geen regel. En een toetje is nooit een beloning maar gewoon een toetje. Natuurlijk zeg ik wel eens 'nee' en probeer ik haar te stimuleren om groente te eten. Ook aan tafelmanieren ben ik nog niet begonnen. Ik laat haar met veel geklieder zoveel mogelijk zelf eten en smaken ontdekken.
Lucy eet wanneer zij honger heeft. Ze kan van het allerlekkerste koekje een hapje nemen en genoeg hebben. Ze eet zelden haar bord leeg. De ene dag eet ons kleine meisje als een paard de andere dag als een vogeltje. Soms wil ze olijven en inktvisjes proberen en soms wil ze dagen achter elkaar alleen gebakken ei eten.
Misschien moet ik haar voorbeeld eens volgen? Lucy is volgens mij een eerste klas intuïtieve eter. Wat denk jij, Narimda?
liefs, manzanita
