Lieve Narimda,
Zo’n digitale correspondentie heeft inderdaad wat voeten in de aarde. Toen we over onze blog met briefwisseling spraken, dacht ik ach je schrijft je gedachten en gevoelens gewoon op en dan heb je zo een blogpost vol geschreven. Makkelijk! Zoals ik jou vaker een mailtje of sms- je stuur.
Maar het voelt meer als het schrijven van brief op mooi briefpapier. Waar ik in mijn geval altijd eerst even over nadenk om doorkrassen en vlekken te voorkomen. En nu gaat het nog een stapje verder. Deze woorden, zinnen, brief komen op het world wide web. En zijn theoretisch gezien door heel heel veel mensen te lezen. Die er allemaal wat van kunnen vinden: stom, aanstellerig, leuk, interessant etc. Deze mogelijke meningen of de gedachte daaraan leveren mij bijna een instant writersblock op. Geven mij een raar gevoel in mijn buik en in mijn keel. Zoals ik vroeger ook kreeg als ik een opstel voor de meester of juf of nog erger voor de hele klas moest schrijven.
Jij noemt deze kritische gedachten, interne rechters of monsters. En je hebt Harry de Ridder en een naamloze fee. Ik heb er geen naam voor. Ik wil het altijd eerst uitpluizen, snappen hoe het mechanisme werkt voordat ik het eventueel kan benoemen. Ben dan ook even gestopt met het schrijven van deze brief om weer es te bladeren in Brooke Castillo’s Why can’t I lose weight Blog Collection. Waarin ze stelt dat, wat je gelooft, je gedachten, je gevoelens, je acties en je resultaten bepalen. En dat voornamelijk je gedachten (ook al zijn die vaak niet waar of gebasseerd op feiten)je gevoelens bepalen.
Simpel gedacht zou ik dan gewoon positief moeten denken : ik schrijf een prachtige brief die iedereen leuk vindt om te lezen en dan komt alles goed. Maar om mezelf over halen om iets te denken wat ik niet geloof werkt niet. Door met afstand te kijken naar mijn gedachten en gevoelens verdwijnt het rare gevoel in mijn buik. En gaat het schrijven weer een stukje makkelijker. Omdat ik ik dit geval niet kan multi-tasken ;) en niet tegelijktijd mijn gedachten kan analyseren en die gedachten ook nog kan denken/ hebben. Snap je?
En als ik vervolgens denk aan wat ik wil. Een digitale briefwisseling met jou, een gezamelijke blog, onze vriendschap verdiepen, jou en mezelf beter willen leren kennen. In plaats van wat ik niet wil (writersblock, uitstelgedrag, etc) dan voel ik me veel beter, lichter, en komen de zinnen vanzelf.
De komende tijd wil ik meer tijd nemen om te denken over mijn gedachten. Om niet meer zo maar alles te geloven wat ik denk. En hoe gek het ook klinkt na deze twee zinnen, om niet te veel te denken maar gewoon doen!
